PL EN

Edukacyjne wyzwania rewolucji informacyjnej

Trwa rewolucja informacyjna, a na naszych oczach wyłaniania się globalna gospodarka cyfrowa. Procesy te zmieniają wiele gałęzi gospodarki: niszczą jedne, a tworzą nowe. Przykładowo: głębokiej transformacji podlega rynek mediów, technologie cyfrowe zmieniają usługi finansowe, w tym szczególnie bankowość.

Wykorzystanie potencjału digitalizacji zależy od umiejętności ludzi, którzy powinni być przygotowani, i sami stale się przygotowywać, do radzenia sobie w cyfrowej przestrzeni jako obywatele, pracownicy czy przedsiębiorcy.

Pod wpływem cyfryzacji zmieniają się systemy edukacyjne. Poprawia ona dostęp do edukacji, wpływa na jakość, formy i metody kształcenia. Dostępna w internecie oferta edukacyjna stwarza olbrzymie możliwości dla samokształcenia. Nie oznacza to jednak, że zbędna się staje polityka edukacyjna. Jest ona wciąż niezwykle potrzebna, bowiem podmioty prywatne nie są w stanie przejąć obowiązków państwa w zakresie świadczenia powszechnego kształcenia, i to na różnych poziomach edukacji. Zmieniają się jednak zasadniczo zadania państwa dotyczące kształcenia i regulowania rynku pracy, gdyż zmienia się charakter pracy, wraz z „digitalizacją” pracy konieczna staje się jej większa elastyczność czasowa oraz częstsza zmiana. Rządy nie będą w stanie gwarantować zatrudnienia – miejsca pracy będą tworzone i zajmowane przez dobrze wykształcone osoby.

Współcześnie odpowiedzialnością państwa staje się zapewnienie wysokiej jakości wykształcenia. Troska o nią zaczyna się w domu rodzinnym, ale w skali społecznej to państwo powinno dbać o dostępność i jakość szkolnictwa na wszystkich jego poziomach poczynając od przedszkolnego i podstawowego. Umiejętnie zaprojektowana powinna być oferta szkolnictwa zawodowego (w tym wyższego) oraz szeroko rozumianego kształcenia się przez całe życie (lifelong learning). W programowanie zmian polityki i oferty edukacyjnej powinny zostać włączone podmioty prywatne (przedsiębiorstwa, ich związki branżowej etc.) oraz instytucje społeczne.

Głównym zadaniem polityki edukacyjnej w XXI wieku nie jest bezpośrednie świadczenie usług edukacyjnych, lecz raczej koordynacja różnych działań edukacyjnych – zarówno formalnych, jak i nieformalnych mająca na celu zwiększenie łącznego poziomu umiejętności i jakości kapitału ludzkiego. Tak jak przedsiębiorstwa zarządzają zasobami ludzkimi, tak rządy stają się odpowiedzialne za kształtowanie kapitału ludzkiego w swoim państwie.

Mądra polityka edukacyjna korzysta z uczenia się od innych i wykorzystuje narzędzia monitoringu tworzone przez organizacje międzynarodowe, w tym OECD. Korzystając z ich wiedzy i narzędzi zmniejszamy ryzyko nieoptymalnego poziomu i charakteru inwestycji w edukację.